ape's profileapePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
apeMay 04 ระหว่างวันหยุดอันแสนยาวนานหลังจากได้ทำสนธิสัญญากับชาวtandemไว้อย่างยาวนานแล้ว
ว่าเราผู้ใช้แรงงานทั้งหลายจะใช้เวลาในช่วงวันหยุดวันแรงงาน
ไปปลดปล่อยกันอย่างเต็มที่ ณ.เกาะหวาย ดินแดนแห่งความทรงจำของนวกนก
หลังจากวันที่ได้ทำสนธิสัญญานั้นก็ได้แต่นับวันนับคืนตั้งตารออย่างใจจดใจจ่อว่าเมื่อไหร่หนอจะถึงวันที่สนธิสัญญานั้นจะเป็นผลซะที
และแล้ววันนั้นก็มาถึงทุกคนออกเดินทางสู่กองดินขนาดใหญ่ที่มีน้ำทะเลล้อมรอบ
วินาที่แรกที่นวกนกขึ้นเหยียบผืนดินที่ตั้งตารอ ภาพความหวังที่กระโจนลงสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ก็มลายหายไปสิ้น
เมื่อได้รับรู้ว่าสระน้ำนั้นได้ถูกจับจองโดยกลุ่มผู้แสวงหาความสวยงามใต้ท้องทะเลที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่า มันมีเยอะขนาดนี้เลยเหรอวะ
ความคิดผุดขึ้นในหัวทันใด กูจะเอาเวลาวันหยุดอันมีค่าของกูมาทิ้งที่นีทำไมวะ
คิดอย่างนั้นไปก็คงไม่ได้การ เอาเป็นว่ามาเพื่อตัดขาดจากโลกภายนอกลืมปัญหาและภาระทั้งหมดไว้บนฝั่ง
ปล่อยให้อุปกรณ์สื่อสารที่เคยทำงานหนักกว่า7-11ได้มีวันหยุดของมันบ้าง
คิดได้อย่างนั้น เราจึงใช้เวลาทั้งหมดไปกับการอยู่กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น ลืมทุกสิ่งและทุกข์สิ่งไว้ข้างหลัง
3วัน2คืนผ่านไปอย่างรวดเร็ว รู้สึกตัวอีกที่ก็กลับมาถึงเมืองเทวดาซะแล้ว
สิ่งที่ได้จากวันหยุดยาวครั้งนี้
รู้ว่าการแยกตัวเองออกจากโลกภายนอกเป็นครั้งคราวนี้มันชั่งดีเหลือเกิน
รู้ว่าไอ้จอมเป็นเด็กขี้เมานั้นเอง
รู้ว่าพี่ป้อมสามารถเมานิ่งได้อย่างแนบเนียน
รู้ว่าพี่จูนมีพลังชีวิตน้อยมาก
รู้ว่าการเมาเมื่อคื่นทำให้สมรรถภาพในการถ่ายภาพลดลง
และรู้ว่างานที่กองเอาไว้ก่อนไปเที่ยวแม่งเยอะสาดดดดดด....ช่วยด้วยค่า.....
October 23 กิติกรรมประกาศกิติกรรมประกาศสิ่งที่ควรจะอยู่ในbook thesisตอนสิ้นเทอม แต่มันห้ามใจไว้ไม่ไหวจริงเพราะความสำนึกในความหวังดีของทุกๆคนมันเยอะมากจนอยากจะบอกว่าขอบคุณออกมาดังๆแต่ไม่รู้จะบอกเพื่อนยังไง จะเดินไปตะโกนดังๆก็กลัวว่าคนจะหาว่าบ้า จะเดินเข้าไปพูดก็คงเดินไปพูดกะทุกคนไม่ไหว จะเรียกประชุมก็เขินเกินไป รวมถึงความกลัวว่าตอนสิ้นเทอมจะเขียนจนหนากว่าbookเลยเอามาเขียนระบายกันเอาไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลยละกัน แมร์ น้องสาวที่ส่งความคิดถึงมาเป็นระยะๆโดยที่พี่ไม่เคยคิดเลยว่าแมร์จะคิดถึงกันขนาดนี้ ไถ่กู๊ พี่นิ่ม และทุกๆคนที่บ้านอากง รอยยิ้ม ที่ทำให้ทุกๆครั้งที่กลับบ้านแล้วได้พักผ่อนผ่อนคลายจากทุกๆเรื่อง มีความสุขจริงๆที่ได้เกิดมาในบ้านหลังนี้ ที่โรงเรียน นัน ที่คอยไถ่ถามทุกข์สุขตลอดเวลา การให้คำปรึกษา พร้อมคำชวนไปโน้นไปนี้ตลอดเวลาแม้ว่าหนกจะไปไม่ได้ทุกทีก็ยังชวนต่อไป ขอบใจจริงๆที่ยังให้ความสำคัญถึงแม้ชวนที่ไรหนกก็ไปไม่ได้ แพท ดวง ที่หาเรื่องเปิดประเด่นเที่ยวพร้อมกับ คำชวนเสมอๆ พลอย ที่คอยโทรหาเวลาว่างๆ ถึงแกจะงานยุ่งก็ยังโทรหากัน หนึ่ง sms ที่แกส่งมาโหวดทำให้มีแรงทำงานอีกแยอะเลย ลีลา ก้อย เอ๋ ตาล วอ แยม นุ๊ก จิ ฝ้าย น้องโบว์ ป้าพลอย สุ จอย ยุ้ย แล้วก็อีกหลายๆคน ที่ทำให้รู้ว่ายังไงๆชั้นก็มีพวกแกเป็นเพื่อน แล้วทำให้การรวมตัวเพื่อเจอกันถึงจะแค่กินข้าวเป็นการพักผ่อนทางจิตใจที่ดีจริงๆ (มีแรงทำงานเพิ่มอีกเยอะเลย) นุ้ย สำหรับการถามไถ่ ถึงแม้จะไม่ได้เจอกันนานแล้วแต่แกทำให้ชั้นไม่ได้รู้สึกห่างจากแกเลย ขอบคุณความจริงใจจากเพื่อนๆที่มีให้มาตลอด ถึงจะไม่ได้เจอกันแต่ก็รู้สึกได้ว่ามีเพื่อนอยู่เสมอ ที่คณะ อาจารย์ อ.กิตโชติ กับความหวังดีที่บางทีหนกไม่เข้าใจแต่ยังรับรู้ได้ว่าอ.หวังดีจริงๆ อยากบอกว่าหนกไม่ได้อยากเป็นเด็กดื้อนะอ.แต่มันไม่เข้าใจนี้หว่า (โง่อะไม่ได้ตั้งใจ) อ.ธิ ที่พร้อมตอบคำถามตลอดเวลา อ.เพกา ที่เวลา และให้กำลังใจในทุกๆครั้งที่หนกเดินเข้าไปหา แก็งค์กูติดI อีแอม เพื่อนที่กูไม่รู้จะจัดมึงอยู่ในกลุ่มไหนดี (โรงเรียน-คณะ-โรงเรียน-คณะ-โรงเรียน) เพื่อนที่เข้ามาเรียนพร้อมๆกันและคิดว่าจะจบไปพร้อมๆกัน กับคำปรึกษาที่มีให้ พร้อมๆกับชะตากรรมที่ขึ้นๆลงๆไปด้วยกัน การกระทำไรสาระบางอย่างที่ทำให้เรียนรู้วิธีผ่อนคลายตัวเองบ้าง พี่poy กับที่พักพิง การดูแลส่งข้าวน้ำในช่วงที่ไม่มีเวลา แล้วก็เที่ยวเล่นไปด้วยกัน พี่ชิ ถึงไม่ได้ติดIก็มาติดรากแหไปด้วย คำปรึกษาความคิดเห็นต่างๆ ความสนุกของเกมJack Ass แล้วก็ทำให้รู้ว่าพี่ชิเป็นคนที่เล่นกิฬาได้วันละ3อย่างติดต่อกันเป็นเวลา1เดือน( อเมริกันฟุตบอล winning บาส) สายรหัส พี่อ๋อง กับคำถามที่ว่ามึงเป็นไง ให้กูช่วยได้ไหม ถึงแม้จะไม่มีเวลาช่วยก็ตาม พี่จิ๊บ กับว่าเป็นยังไงบ้าง ข้อคิดในบางเรื่องทำให้รู้ว่าthesisไม่ใช่ทุกอย่าง พี่อุ้ม ความเป็นห่วงน้องตลอด จนทำให้รู้สึกว่าเรามีพี่สาวกะเค้าจริงๆ โอม ที่ฟังคำบ่นในหลายๆเรื่อง ให้ที่พักพิงพักผ่อน ความห่วงใย กับความเป็นเพื่อนที่สามารถชวนไปไหนมาไหนได้ตลอดเวลาน ่ารักมากจะที่รัก บิ๊ง การที่เอาตัวเองมาเสี่ยงติดเชื่อ I พร้อมกับพาไปหาประสบการณ์ใหม่ๆที่ white house บัว คำปรึกษาเรื่องวิธีแปลในเว็ป เพื่อนๆ ไอ้อ้วนน๊อง ความเป็นห่วงว่ากูจะ6ปีจนพากูไปหาพี่แจ็ค พร้อมโน๊ตบุ๊คที่ให้ยืม เตย คำปรึกษา ในหลายช่วงเวลา และนางฟ้าที่มาโปรดวันนั้น แนค คำปรึกษาพร้อมการผ่อนคลายโดยการกินวันนั้นดีกะกูมาก เมย์ ถึงแกจะไม่เคยรู้งานหนกมาก่อนแต่ก็ยังพยายามจะช่วย พร้อมกับกำลังใจมที่ส่งมาทาง hi5 แต้ว เวบทำผมอันนั้นที่ทำให้หนกกลายเป็นไก่มีสุข คลายเคลียดได้มากจริงๆ ไอ้ตูด เพื่อนรวมหอที่สามารถให้กูยืมได้ทุกอย่าง การยอมทำเรื่องที่หนกรบกวนหลายเรื่องจากการที่หนกเอากุญแจไปฝากไว้ แล้วยังมาอยู่ทำงานเป็นเพื่อนเวลาเหงาๆ แบงค์ อีกหนึ่งคนที่มาทำงานเป็นเพื่อน พร้อมนั้งฟังกูบ่นๆๆแล้วก็บ่นทุกที อีด้าย ถึงจะอยู่ไกลก็ยังถามถึงว่าเป็นไงบ้าง ถา การให้กำลังใจผ่านhi5 หมี คนที่เข้ามาถามว่าthesisเป็นไงทั้งๆที่กุไม่คิดว่ามึงจะสนใจกูจริงๆ คำพูดที่พวกมึงบอกว่ามีอะไรให้(เรา/กู)ช่วยบอก(เรา/กู)ได้นะ แค่นี้กูก็ดีใจจะตายห่าแล้ว กูไม่เคยคิดว่าพวกมึงจะเป็นห่วงกูขนาดนี้เลยนะเนี่ย ดีใจจริงๆ พี่ๆ เจ๊เกา ที่คอยฟังคำบ่นในช่วงที่จิตตก ไปดูpattinumเป็นเพื่อน พร้อมกับพาไปเลี้ยงหนม พี่bank ที่ยอมสละเวลาให้หนกคุยกะเจ๊เกา แล้วก็มาอยู่หอเป็นเพื่อนทั้งๆที่ไม่ได้ตั้งใจ(วันหลังก็หัดไปจ่ายค่าไฟหน่อย) พี่กุล ที่ปรึกษาหลายครั้งจริงๆคนนี้ โทรไปบ่นให้ฟังก็ยังดี ขอบคุณมากที่คอยฟังและให้ทำแนะนำในช่วงที่โดนอัดมาอย่างแรง(จริงๆแล้วก็แรงทุกทีเลยนี้หว่า) พี่มาทร์ ที่ให้คำปรึกษาในช่วงที่กำลังมั่ว น้องๆ หวาน คอยทักทาย+ให้กำลังใจกับความใจดีที่จะซื้อเค็กมาให้
สุดท้ายไม่รู้จะหาคำพูดไหนมาพูดเอาเป็นว่าอยากจะบอกทุกคนว่าขอบคุณจริงๆ
ขอบคุณมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
October 20 หูด ใครว่าเรื่องเล็กหูดใครว่าเรื่องเล็ก ไม่จริง ไม่จริง นวกนก เริ่มทำความรู้จักกับหูก็ตอนไปอเมริกา หูดเริ่มเข้ามาในชิวิตเราตอนที่เริ่มไปได้ไม่นาน แต่เนื่องจากค่ารักษาที่นั้นแพง แล้วใครๆก็บอกว่าหายได้สบายแปปเดียวก็หาย หูดเลยกลายเป็นเรื่องเล็กในสายตานวกนกในตอนนั้น แต่กว่าจะกลับมาหูดอันเล็กๆก็กลายเป็นหูดยัก อันใหญ่จนแทบกินเนื้อที่บนนิ้วโป้งเท้าน้อยๆของนวกนก ทำไงละครับทีนี้เดินก็เจ็บ เดินขาเป๊อยู่อเมริกาเป็นเดือนๆ กลับมาถึงไทยได้โอกาศ แก้เค้นครับพี่น้องจับมันขึ้นเขียง ให้หมอเอาแท่งดาบของเจไดเผามันให้ตายสิ้น เอาวะกูจะเจ็บมึงก็ต้องเจ็บด้วยไอ้หูด ขั้นตอนเริ่มจากหมอเอาเข็มฉีดยาชามาแทงเข้าไปที่แผล โอโหแม่งเจ็บจนแทบจะถีบหมอ คิดในใจเอาวะเดี๋ยวมันก็ชากูก็จะไม่เจ็บละ หมอบอกรอแปบนะ okรอได้อยู่แล้วจะได้ไม่เจ็บ แต่หมอมันแปบจริงๆชายังไม่ทันออกฤทธิ หมอจับเท้านวกนกขึ้นแล้วเอามือกดลงไปที่หูดอย่างแรง "โอ้ย" ถึงกับร้องครับร้องอย่างไม่อาย หมอหันมาทำท่าใส่ซือ"อ่าวยังไม่ชาอีกเหรอ" โหหมอครับยาชานะไม่ใช่ลูกดอกล้มช้างจะได้รุนแรงรวดเร็วขนาดนั้น หมอบอก"รออีกหน่อยนะ" คิดในใจมึงไม่รอกูถืบมึงจริงอะ ... 2นาทีผ่านไป . . . หมอกลับมาพร้อมกับแท่งดาบเจได มันคือเหล็กร้อนเหมือนอุปกรณ์บัตกรีที่ใช้เชื่อมสายไฟ วิธีการคือเอามันมาจี้ลงไปที่หูดจนหูดไหม้ แล้วตัดเนื้อที่ตายออก พอเริ่มก็รู้สึกได้เลยว่าเนื้อเราไหม้แน่ๆ กลิ่นออกเลยคราบ เราก็แอบมองแบบว่าทำไรกะตีนกูวะ แต่มันยังไม่จบเท่านั้นหมอหันไปบอกพยาบาลว่า "ไปเอาหนังยางมา" ???งง??? งงไปเลยเอามาทำไมวะ งงดิพยาบาลก็งงหันมาถามว่าเอามาทำไมคะ นั้นไงเหมือนกูเลยกูก็อยากรู้ “เอามารัดนิ้วโป้ง เลือดมันทะลักหมอมองไม่เห็น” ซีด...ซีดครับซีด ตีนกู....... พอหนังยางมา หมอก็เอามารัดตีน รัดแล้วรัดอีก ประหนึ่งว่าจะให้ไม่มีเลือดเข้าไปแล้วหูดมันจะได้ตายมั้ง นั้นไงไอ้หูดมึงทำกูแสบมากมึงรู้ว่ากูจะแก้แค้นมึงทำเป็นหือนะมึง หลังจากนั้นหมอก็ตั้งหน้าตั้งตาเอาดาบเจไดเผาตีนกูไปเรื่อยๆจนหมด 5555ไอ้หูดมึงเสร็จกูแล้ว ว่าแล้วก็ทำแผลเดินเป๋กลับบ้านไป สบายใจแล้วกูในที่สุดไอ้หูดแม่งก็ออกไปจากชีวิตกู ปิดฉากตำนานหูดภาค1
July 19 ทำยะงไงให้มันดีขึ้นการอยู่รวมกับใครซักคนมันคงเป็นเรื่องยาก
ในเมื่อต่างคนต่างเกิดมาต่างกัน
สถาพการเลี้ยงดูที่ต่างกัน
สภาพแวดล้อมที่ต่างกัน
ดังนั้นคนทุกคนจึงต้องปรับตัว
หลายครั้งการปรับตัวก็ไม่เป็นผล
ทำให้เกิดเรื่องราวทะเลาะกันบางเป็นเรื่องธรรมดา
ประเด่นไม่ได้อยู่ที่ว่าทำยังไงให้ไม่ทะเลาะกัน
เพราะมันยากที่คนเราจะเข้าใจกันได้ทุดเรื่อง
แต่มันอยู่ที่ว่าเมื่อทะเลาะกันเราจะจัดการกับมันยังไง
บางคนเลือกที่จะใช้อารมณ์
บางคนบอกให้ใช้เวลา
ส่วนหนกแค่คิดว่า
ทำยังไงให้มันดีขึ้น
เท่านั้นเอง
ไม่ต้องคิดว่าเพราะใคร
ไม่ต้องคิดว่าทำไมเราหรือเค้าต้องทำแบบนั้น
ไม่ต้องคิดว่าใครผิดใครถูก
แค่คิดว่า
ทำยังไงให้มันดีขึ้น
เท่านั้นเอง
แล้วเราก็ทำตามที่เราคิดไปเท่านั้นเอง
ถ้าอันไหนดีก็ทำอันไหนทำแล้วไม่ดีขึ้นหรือแย่ลงก็อย่าทำ
block นี้สำหรับใครบางคนที่กำลังมีปัญหาแบบนี้
เพื่อว่าจะช่วยได้บ้าง June 11 เมืองกับสถาปนิกวันนี้กูรู้สึกเบื่อวะ....เบื่อกรุงเทพ
เบื่อที่ต้องรอรถติด...เบื่อที่ต้องหาที่จอดรถที่ไม่มีท่าทีว่าจะมีที่จอด
เบื่อที่อะไรอะไรก็ไปห้าง....เบื่อที่ต้องแต่งตัวดีดี
เบื่อที่ต้องก็ข้าวที่ร้านอาหาร...เบื่อแฟชั่น
เบื่อจนคิดอยากจะย้ายไปอยู่ที่ไหนไกลๆ
เบื่อจนไม่อยากจะทำงานต่อในเมือง
แต่มึงรู้ปะกูมานั้งคิดดูชีวิตสถาปนิกไม่มีทางอยู่นอกเมืองได้
ไม่มีทางตัดขาดจากแฟชั้นได้
ไม่มีเมืองไม่มีงาน...ไม่มีแฟชั้นไม่มีแรงบันดานใจ
สถาปนิกมันเกิดมาเพื่อรองรับวิถีคนเมือง
ไม่มีเมืองไม่มีสถาปนิก
ดังนั้นเมื่อมึงเลือกที่จะเรียนสถาปัตย์และเลือกที่จะเป็นสถาปนิก
ก็เท่ากับมึงเลือกที่จะเป็นคนเมือง March 05 tag tag tagtag ครับท่านจริงๆแล้วเรื่องจริงที่ไม่มีใครรู้ของกูก็แทบจะไม่ม่อยู่แล้วเพราะกูพูดๆๆๆๆๆอยู่ตลอดเวลา
เรื่องที่หนึ่ง เรื่องนี้นานมาแล้วละตั้งแต่ตอนปีหนึ่งที่ไปทำฉากโขนด้วยกันที่สำนักพิธภัณฑ์ เรื่องมันเกิดที่ว่าเค้าจัดหน้าที่ในการทำฉากให้แต่ละคน แล้วกูกะไอ้แอมก็ได้หน้าที่ขึ้นไปโปรยกระดาษที่จะทำเป็นฝน บน cat work สูง4ชั้น ด้วยความซุ่มซามของกูดันไปเตะมือถือไอ้แอมล่วงลงมาข้างล่างทั้งๆที่เค้าแสดงกันอยู่ ยังดีทีม่านปิดลงมาครึ่งนึงแล้วคนดูถึงไม่เอะใจ แต่ประเด่นไม่ใช่ตรงนั้นครับ ประเด่นคือมือถือไอ้แอมครับด้วยความสูง4ชั้นเท่ากับ12เมตร "มือถือแตกกระจาย" แต่ด้วยความที่มันเป็น3310มือถือรุ่นที่ถึกที่สุด มันสามารถประกอบแล้วใช้ได้ใหม่ในทันที แล้วเวลาก็ล่วงเลยไป2อาทิตย์อาการมันก็เริ่มออกครับมือถือไอ้แอมค่อยๆพังลงที่ละน้อยจนจบชีวิตไปในที่สุด ที่กูอยากจะบอกคือ ไอ้แอมกูของโทษวะ
เรื่องที่สอง คือตอนเด็กๆกูเกลียดการ์ตูนเรื่องlittle foot มากๆ ประมาณว่าใครเปิดดูกูโกรธเลยนะ ที่ไม่ชอบเพราะเรื่องมันเศร้าดูทีไรร้องไห้ทุกทีเลย
เรื่องที่สาม จริงแล้วกูเป็นคนขี้แยวะไอ้ที่กูทำตัวแบบที่เห็นๆกันอยู่เนี่ยคือเก็กสุดตัวเลยวะ บางที่เวลาดูหนังเนี่ยถึงขั้นต้องเอานิ้วไขว้กันไว้เพื่อกลั้นน้ำตาเลยละ แต่เวลาดูหนังคนเดียวนะกูถึงขั้นโฮกเลยที่เดียว
เรื่องที่สี่ สืบเนื่องมาจากเรื่องที่สามที่กูว่ากูขี้แยคือกูsensitiveวะ บางที่แค่คำพูดเล็กน้อยๆกูก็น้อยใจนะโว้ย หรือเวลามีใครมาเล่าเรื่องไม่สบายใจให้กูฟังเนี่ยบางทีกูก็ถึงขั้นน้ำตาซึมเลยที่เดียว...........ไม่น่าเชื่อใช่ปะ กูก็ไม่อยากจะเชื่อเรื่องตัวเองเหมือนกัน
เรื่องที่ห้า เรื่องภาษาอังกฤษของกูจริงแล้วกูโง่engมากเลยนะตอนอยู่โรงเรียนกูก็ตกengอยู่บ่อยๆ แต่ไม่รู้ทำไมมาที่นี้มีคนมาบอกว่ากูเก่งeng กูก็เลยปล่อยเลยตามเลยให้เข้าใจผิดกันไปเลย55 อยากเป็นคนเก่งengมานานแล้ว แล้วที่เห็นกูคุยกะฝรั่งได้อะจริงๆแล้วบางทีกูก็ฟังไม่รู้เรื่องหลอกแต่ก๋ยิ้มๆไปมั่วๆไปงั้นอะ
แถมให้อีกเรื่องเหมือนไอ้x กูเพิ่งรู้ว่าไอ้xตาบอด
tag tag tag เพื่อให้คุ้มกับเรื่องที่ไม่มีใครรู้อันมีอยู่น้อยนิดของกู
5 คนต่อไปนี้คือผู้โชคดีนะคราบ
คนแรก ไอ้แอม คนที่โดนtagเยอะมากกกกกกกแต่ไม่เคยอัพเลย
คนที่สอง จอบอ วะมึงมีmailรึเปล่าวะ
คนที่สาม อีบิ้ง อันนี้ขอบุกตลาดแลนด์สเคปบ้าง
คนที่สี่ น้าดู๋ ก็บอกแล้วว่ากูจะบุกตลาดแลนด์สเคป
คนสุดท้าย ไอ้แบงค์ เพื่อว่ามึงจะมีspaceบ้าง |
|
||||
|
|
